«نحوۀ تولّد منجی»

تولّد عیسی مسیح  از باکره:

در اوّلین پیشگویی در خصوص ولادت خداوند عیسی مسیح حدود شش هزار سال پیش در باغ عدن بود، زمانی که زن ( حوّا ) با مار گناه نمود. خدا به مار گفت: «¹⁵و عداوت‌ در میان‌ تو و زن‌، و در میان‌ ذرّیّت‌ تو و ذرّیّت‌ وی‌ می‌گذارم‌؛ او سر تو را خواهد کوبید و تو پاشنۀ وی‌ را خواهی‌ کوبید» ( پیدایش 3 : 15 ). همه می‌دانیم که ذرّیّت به نسل مرد اطلاق می‌شود، همیشه این گونه بوده، فرزندان از ریشه و نسب پدر ( مرد ) محسوب می‌گردند، کتاب مقدّس نیز تمام نسب نامه‌ها را از پدران حساب می‌کند. امّا در باغ عدن خدا به یک ذرّیّت عجیبی که از زن می‌آید اشاره دارد، چنین چیزی به روشنی دارد می‌گوید که این شخص بدون پدرِ زمینی است. به این معنی که پدری نخواهد بود تا حسب قانون طبیعت زنی را باردار نماید، لذا باید شاهد یک تولّد عجیب و غیر طبیعی باشیم که حتّی تخمک زن نیز در آن نقشی ندارد، و زن تنها مانند یک ظرفِ نگهدارنده و مجرایی خواهد بود تا طفل از طریق آن وارد دنیا گردد! و به زبان ساده‌تر آن کودک از یک دختر باکره به دنیا خواهد آمد!

اشعیای نبی که زمان‌ خدمت‌ او را مي‌توان‌ در حدود سالهاي‌ 745 الي‌ 695 پیش‌ از ميلاد مسیح تخمين‌ زد، به آشکار اعلام می‌کند، کودکی که نجات دهندۀ قوم خدا هست بدون دخالت هیچ مردی از یک دختر باکره به دنیا خواهد آمد! امری که به طور طبیعی وقوعِ آن محال می‌باشد، مگر این که به کلام خدا بخواهد محقّق گردد: «¹⁴بنابراین‌ خود خداوند به‌ شما آیتی‌ خواهد داد: اینک‌ باکره‌ حامله‌ شده‌، پسری‌ خواهد زایید و نام‌ او را امانوئیل‌ خواهد خواند» ( اشعیا 7 : 14 ).

این وعده و نبوّتِ خدا، پس از چهار هزار سال از اوّلین اعلام آن دقیقاً حوالی همان منطقه به وقوع پیوست: «²⁶و در ماه ششم جبرائیل فرشته از جانب خدا به بلدی از جلیل که ناصره نام داشت، فرستاده شد.²⁷نزد باکره‌ای نامزد مردی مسمّی به یوسف از خاندان داوود و نام آن باکره مریم بود.²⁸پس فرشته نزد او داخل شده، گفت: سلام بر تو ای نعمت رسیده، خداوند با تو است و تو در میان زنان مبارک هستی.²⁹چون او را دید، از سخن او مضطرب شده، متفکّر شد که این چه نوع تحیّت است.³⁰فرشته بدو گفت: ای مریم ترسان مباش زیرا که نزد خدا نعمت یافته‌ای.³¹و اینک حامله شده، پسری خواهی زایید و او را عیسی خواهی نامید.³²او بزرگ خواهد بود و به پسر حضرت اعلی، مسمّی شود، و خداوند خدا تخت پدرش داوود را بدو عطا خواهد فرمود» ( لوقا 1 : 26 – 32 ).