«دعا از جایگاه عادل شمردگی»

آیا می‌دانید اوّلین اصل و پایه برای پذیرش هر دعایی قرار گرفتن در جایگاه عادلان است؟

کتاب مقدّس می‌گوید که: «²⁹خداوند از شریران‌ دور است‌، امّا دعای‌ عادلان‌ را می‌شنود» ( امثال 15 : 29 ). می‌دانید که به جز آنانی که در خداوند عیسی مسیح هستند، همۀ دنیا در شریر خوابیده: «¹⁹و می‌دانیم که از خدا هستیم و تمام دنیا در شریر خوابیده است» ( اوّل یوحنّا 5 : 19 )؛ و خداوند می‌فرماید که او از شریران دور است.

در باغ عدن نیز وقتی که آدم گناه نمود خدا او را از خود راند و محکوم شد تا با درد و رنج زندگی کند، حتّی به واسطۀ گناه آدم تمامی زمین نیز از حضور خدا ملعون شد. از آن پس گناه هنر نسل آدم گردیده و همۀ دنیا فاسد و مرتد به خدا گردیدند، تا جایی که کتاب مقدّس نیز شهادت می‌دهد: «²خداوند از آسمان بر بنی‌آدم نظر انداخت تا ببیند که آیا فهیم و طالب خدایی هست.³همه روگردانیده، با هم فاسد شده‌اند. نیکوکاری نیست یکی هم نی» ( مزامیر 14 : 2 – 3 ).

این یک توهّم محض است اگر کسی باور کند که خدا دعای مردم دنیا، یا امّتهای به ظاهر یکتا پرست را می‌شنود و آمین می‌گوید. او از مردم دنیا که با منجی خود عیسی مسیح بیگانه‌اند، به اندازۀ فاصلۀ کرسی آسمانی خود تا زمین فاصله دارد و نه این که پاسخی به دعاهای اینان نمی‌دهد، بلکه حتّی نمی‌شنود. دعای شریران در نزد خدا مکروه است چنان که خود او می‌گوید: «⁸قربانی‌ شریران‌ نزد خداوند مکروه‌ است‌، امّا دعای‌ راستان‌ پسندیدۀ او است‌» ( امثال 15 : 8 ). قربانی لبها به معنی دعای بلند کرده شده است.

«امّا دعای‌ عادلان‌ را می‌شنود.» علاوه بر این که کتب مقدّس بارها به این موضوع، به طُرُق مختلف اشاره نموده، پطرس رسول نیز به این مهم اشاره می‌کند: «¹²از آن رو که چشمان خداوند بر عادلان است، و گوشهای او به سوی دعای ایشان، لیکن روی خداوند بر بدکاران است» ( اوّل پطرس 3 : 12 ).

پس اوّلین اصل و پایه برای پذیرش هر دعایی قرار گرفتن در جایگاه عادلان است. هر شخصی فقط و فقط به واسطۀ پذیرش خداوند عیسی مسیح به عنوان منجی و خداوند است که در زمرۀ عادلان قرار می‌گیرد.