«دعا از موضع فرزند خواندگی»

آیا می‌دانید شخص در دعای خود چگونه می‌تواند نزدیک‌ترین ارتباط با خدا را ایجاد کند؟  

در موعظۀ بالای کوه، خداوند عیسی مسیح آموزه‌ای از چگونگی دعا کردن را برای جمع حاضر بیان می‌کند که به”دعای ربّانی”معروف گردیده. هر چند این موعظه برای قوم حاضر در آن مکان ایراد شده امّا با توجّه به عبارات به کار رفته و گویش خداوند می‌توان دریافت که مخاطبین اصلی این آموزه کسانی‌اند که بعدها به عنوان فرزندان خدا برگزیده خواهند شد. او به شاگردانش یاد می‌دهد که وقتی شما دعا می‌کنید موضع خود را نسبت به خدا مشخّص کنید: «⁹پس شما به این طور دعا کنید، ای پدر ما که در آسمانی، نام تو مقدّس باد» ( متّی 6 : 9 ). خداوند این را برای برگزیدگان خاص خود گفته که با دریافت تعمید روح‌القدس فرزندان خدا خواهند شد، لذا در این مجال صحبت با این دسته خوانندگان است.

تمام مردم دنیا بندۀ خدا هستند و جزو هالکانند، از این تمامیّتِ مردم بعضیها برگزیده می‌شوند تا وارد ملکوت خدا گردند، بعضی از این برگزیدگان این را می‌یابند تا خداوند آنان را به عنوان دوستانش بشناسد، بعضی دیگر از این دوستان این فرصت را می‌یابند تا خدمتگزاران او در زمین باشند، از این برگزیدگان عدّه‌ای نیز این فیض را می‌یابند تا در زمرۀ عادل شمردگان قرار بگیرند، و عدّۀ معدودی نیز این را می‌یابند تا به عنوان فرزندان خدا با دریافت تعمید روح‌القدس به عنوان عروس مسیح وارد ملکوت آسمان گردند.

حال وقتی شما دعا می‌کنید، در ابتدای دعای خود و بعد از بلند کردن صدای خود”به نام خداوند عیسی مسیح”اوّلین کار نیکویی که می‌توانید بکنید این است که موضع خود را نسبت به خدای پدر مشخّص کنید. با بیان این که”ای پدر ما که در آسمانی”در اصل مدّعی فرزند خواندگی خدا شده و دعای خود را از موضع فرزند خدا به او یادآور می‌شوید.

موضع یک فرزند با هر کس دیگری در دنیا برای پدرش فرق دارد. ارث از پدر به فرزند می‌رسد و یک پدر تنها برای فرزند خود از هیچ چیزی دریغ نمی‌کند. یک پدرِ بسیار مهربان و پر محبّت، برای فرزندانِ مردان دیگر فقط یک مرد مهربان است که گاهی از سر مهربانی بخششی بسیار کوچک به آنها روا می‌دارد؛ امّا هر چه دارد را در اختیار فرزند خود قرار می‌دهد و او را مالک بر تمام دارایی و اعتبار خویش می‌سازد.

هر مردی به راحتی می‌تواند به درخواست دیگران نه بگوید و هرگز ملامت نشود چون در قبال آنانی که متعلّق به دیگران هستند وظیفه‌ای ندارد؛ امّا یک پدر نسبت به فرزندان خود مسؤولیّت دارد و از سویی دیگر حس پدرانۀ او اجازه نمی‌دهد که فرزندش را در رنج و تنگدستی ببیند.

به هنگام دعا و قبل از شروع به هر سخنی وقتی موضع خود را نسبت به خداوند معلوم می‌کنید که به عنوان فرزند او سخن می‌گویید، او نیز با دید پدرانه به شما نگاه می‌کند و گوش می‌سپارد، لذا از امتیازات یک فرزند برخوردار خواهید شد.

مثلاً پولس که از رسولان بوده در آغاز نامه‌های خود و در دعای آغازین نام و جایگاهش را همیشه در ابتدای نامه و دعاهای خود می‌آورد: «¹پولُس، رسول نه از جانب انسان و نه به وسیلۀ انسان بلکه به عیسی مسیح و خدای پدر که او را از مردگان برخیزانید» ( غلاّطیان 1 : 1 ). به این گونه شخص از همان ابتدا جایگاه و ارزشی که خداوند به او داده را به یاد می‌آورد و سپس آغاز سخن می‌کند. همچنین است برای هر کسی که از سوی خداوند دارای جایگاهی خاص شده باشد.

در دعاهای خود حتّی‌الامکان از عناوینی مانند: خدایا، ای خداوند، خالقا، بارالها و … که متعلّق به امّتها است پرهیز کنید؛ همیشه او را با عنوان”پدر آسمانی”از جایگاه فرزند خواندگی، و یا در قداست نام پر جلال او با نامهای”خداوند عیسی مسیح، یا عیسی مسیح، یا خداوند عیسی، یا مسیح خداوند”مخاطب قرار دهید، که نیکوترین عناوینی است که کتاب مقدّس به ما می‌آموزد.