«عیسی، همان کلمۀ عهد عتیق»

عیسی عهد جدید همان (کلمه)  عهد عتیق است:

خدا جهان را به قوّت کلامش ساخت، او کلمۀ حیات است، در هر کلمه‌ای که از دهان او خارج گردد حیات جاری است. اوّلین چیزی که از خدا آشکار شد کلمۀ حیات بخش او بود که صوت گردید و همان شد پایۀ بنیاد جهان هستی: «⁶به کلام خداوند آسمانها ساخته شد و کل جنود آنها به نَفْخِۀ دهان او» ( مزامیر 33 : 6 ).

امّا آن چه خدا در خصوص کلامش در کتاب اشعیا گفته، بس جالب و قابل تعمّق است! «¹¹همچنان‌ کلام‌ من‌ که‌ از دهانم‌ صادر گردد خواهد بود. نزد من‌ بی‌ثمر نخواهد برگشت‌ بلکه‌ آن چه‌ را که‌ خواستم‌ به جا خواهد آورد و برای‌ آن چه‌ آن‌ را فرستادم‌ کامران‌ خواهد گردید» ( اشعیا 55 : 11 ).

او در این آیه چنان از کلامش سخن می‌گوید که فقط می‌توان چنین برداشت نمود که، کلام او مانند یک انسان به زمین خواهد آمد و ارادۀ خدا را به جا خواهد آورد و با ثمرات بسیار به نزد او بازگشت خواهد کرد.

یوحنّای رسول در همین راستا به شکلی دیگر و بسیار آشکارتر این را باز می‌کند: «¹در ابتدا کلمه بود و کلمه نزد خدا بود و کلمه خدا بود.²همان در ابتدا نزد خدا بود.³همه چیز به واسطۀ او آفریده شد و به غیر از او چیزی از موجودات وجود نیافت …¹⁴و کلمه جسم گردید و میان ما ساکن شد، پُر از فیض و راستی؛ و جلال او را دیدیم، جلالی شایستۀ پسر یگانۀ پدر» ( یوحنّا 1 : 1 – 3 و 14 ).

بله، یوحنّا شهادت می‌دهد آن کلمۀ خدا، خود خدا بود که جسمِ انسانی بر خود گرفت و به صورت پسر یگانۀ خدا به زمین آمد، یهوۀ عهد عتیق با هیئتی انسانی و با نام عیسی به زمین آمد؛ و در طول مدّتی که بر زمین بود از خود کاری نکرد و تنها ارادۀ پدر آسمانی را به انجام رساند و با دیدن ثمرۀ مشقّت جان خویش کامروا شد و همان گونه که از پیش گفته شده بود به آسمان بازگشت. شخص همان است امّا در نقشهای گوناگون ظاهر شده؛ خدا همان است امّا به گونه‌های مختلفی مکشوف می‌گردد.