«من در هستم»

 شهادت عیسی مسیح در خصوص خودش که فرموده ( من در هستم ):

«⁹من در هستم! هر که از من داخل گردد، نجات یابد و بیرون و درون خرامد و علوفه یابد» ( یوحنّا 10 : 9 ).

این آیه چون به گوسفندان اشاره دارد، در نظر بسیاری چنین برداشت شده که این تمثیلی است از این که ایمانداران مانند گوسفندان هستند و مسیح شبانِ گوسفندان؛ امّا این تعلیم اشتباه است. اولاً: اگر با این دیدگاه که گوسفندان نماد مسیحیان است، همان گونه که همیشه به این تمثیل نگاه شده، پس مسیح نیز حتماً می‌بایست در این جا، شبان معرّفی می‌شد، امّا او خود را”درِ”آغل گوسفندان خوانده. دوّماً: در این آیه محور”شبان و گوسفندان”نیست بلکه به طور واضح محور”آغل و گوسفندان”است، و در این ارتباط مسیح نقش”درِ”آغل را دارد. سوّماً: در آیات اوّل این باب، کاملاً مشخّص است که در این جا مسیح خود را در نقش دربان ( در ) آغل گوسفندان معرّفی می‌کند، تا راه را برای شبانان باز کند که داخل گردند: «¹آمین آمین به شما می‌گویم هر که از در به آغل گوسفند داخل نشود بلکه از راه دیگر بالا رود، او دزد و راهزن است.²و امّا آن که از در داخل شود، شبان گوسفندان است.³دربان به جهت او می‌گشاید و گوسفندان آواز او را می‌شنوند و گوسفندان خود را نام به نام می‌خواند و ایشان را بیرون می‌برد» ( یوحنّا 10 : 1 – 3 ).

لذا تنها چنین می‌توان نتیجه گرفت که منظور”گوسفندان و شبان”نیست بلکه از چیز دیگری حکایت می‌کند، از”ارتباط گوسفندان و شبانان با درِ آغل گوسفندان”که در این جا مسیح آن”در”است. گوسفندان در این آیات نماد همان مسیحیان هستند؛ و شبانان، خادمین برگزیدۀ خداوند برای خدمتِ کار گلّۀ ملوکانۀ او، و خود خداوند عیسی مسیح آن درِ حایل بین آغل گوسفندان و محیط بیرون است که بر عبور و مرور آن نظارت و اختیار دارد. این در یعنی چه؟

یادتان هست مسیح گفته بود: «²⁰… روباهان را سوراخها و مرغان هوا را آشیانه‌ها است. لیکن پسر انسان را جای سر نهادن نیست» ( متّی 8 : 20 )؛ چرا برای او جای سر نهادن نبود؟ چون او نه در داخل آغلِ گوسفندان بود و نه در بیرون، بلکه او”درِ”آغلِ گوسفندان است، همان درِ حایل، و آن قدر همان جا باز می‌ماند تا آخرین گوسفندان آغل او داخل گردند؛ هرگاه آخرین داخل شود این در بسته خواهد شد و آنگاه مسیح هم در داخل به همراه گوسفندان خود خواهد بود.

باز به یاد بیاورید! مسیح گفته بود که او تنها برای گوسفندان گم شدۀ اسرائیل آمده. او به سایر گوسفندان در گلّۀ دیگر کاری ندارد. او فقط برای گوسفندان آمده و هیچ کاری به سایر نمادها ( حیوانات دیگر مانند سگان و پرندگان و ماهیها و … ) ندارد: «²⁴او در جواب گفت: فرستاده نشده‌ام مگر به جهت گوسفندان گم شدۀ خاندان اسرائیل» ( متّی 15 : 24 )؛ از آن جا که در این مثال، تنها اشاره به گوسفندان اسرائیل ( مقاوم خدا – آنان که با ابلیس و گلّۀ او و دنیا مقاومت می‌کنند) دارد، لذا در خصوص جایگاه نیز می‌بایست به آغل اشاره می‌شد.

این جا دو مکان داریم: اوّل، داخل آغل که متعلّق به حیطۀ امن گلّه است و تنها گوسفندان خداوند اجازۀ ورود به آن را دارند. و دوّم، خارج از آغل گوسفندان که همۀ موجودات مشترکاً در آن حضور دارند. خارج آغل گوسفندان، همین دنیایی است که ابنای ملکوت و ابنای دنیا در آن زندگی می‌کنند؛ و در این فضا است که مسیح به عنوان یک شبان و شبانان مسح شدۀ او وظیفۀ محافظت از گلّه را دارند زیرا پر است از حیوانات درّندۀ دیگر؛ تا سایر درّندگان در دنیا به مانند گرگها، به گلّه نزنند. امّا داخل آغل گوسفندان فضایی دیگر است. آن جا فقط گوسفندانِ گلّۀ خداوند و شبانان می‌توانند به آن داخل شوند چون مسیح به عنوان”درِ”آن مکان ایستاده و گوسفندان خود را می‌شناسد و اجازه نمی‌دهد تا هیچ موجود دیگری به آن داخل شود.

متوجّه می‌شوید؟ این ملکوت خداوند است و مسیح تنها”در”و راه ورود به آن است. هر که بخواهد به ملکوت خدا داخل شود باید از مسیح عبور کند؛ پیش از او هر که آمد و خود را”درِ”ورود به ملکوت خدا خوانده دروغگو و دزد بوده زیرا آنها”درِ”ملکوت خدا نبودند، بلکه دری به سویِ آتش ابدی جهنّم بودند.

آیا می‌دانید این”در”کی باز شد؟ اوّل باید یادآور شوم که هر”در”دو سوی دارد، به سمت داخل و به سمت بیرون. داخل، ملکوت خدا است و بیرون، دنیا. کلام خدا می‌گوید: «¹در ابتدا خدا آسمانها و زمین‌ را آفرید» ( پیدایش 1 : 1 )؛ وقتی خدا اقدام به خلقت جهان هستی نمود،”درِ”ملکوت خود ( ابدیّت ) را گشود و در بیرونِ آن، جهان هستی را با تمام موجوداتش پدید آورد، که چون ابدی نیست، فانی خواهد شد.

در ابتدا این خدا بود که جهان را به نفخۀ دهانش پدید آورد. آن کلمه‌ای که در ابتدا از خدا خارج شد، دروازۀ ورود تمام فکرهای خدا (از هر آن چه که می‌خواست بیافریند) به جهان هستی بود. یوحنّا می‌گوید که آن کلمه، خود خدا بود، زیرا تنها وجود زنده خدا بود و هیچ چیز و هیچ کس دیگری وجود نداشت: «در ابتدا خدا آسمانها و زمین‌ را آفرید.» همان درِ حایل بین ابدیّت و جهان هستی ( کلمۀ خدا ) است، که خدا از آن مجرا همه چیز را آفرید.

حال خداوند عیسی مسیح اشاره می‌کند: «⁹من در هستم! هر که از من داخل گردد، نجات یابد و بیرون و درون خرامد و علوفه یابد» ( یوحنّا 10 : 9 )؛ دقّت کنید! می‌گوید هر که از این در ( او ) داخل گردد نجات خواهد یافت؛ هر کس از این در تنها یک بار بیرون می‌رود و یک بار داخل می‌شود، تا علوفه ( خوراک – حیات ) را یابد. اوّل به بیرون شدن اشاره دارد و سپس به داخل شدن؛ یعنی چه؟

ابدیّت آن جایی که خدا تنها بود، ملکوت او است، این داخلِ حریم او است که در آن خوراک یافت می‌شود و حیات جاری است. خارج از آن یعنی جهان هستی حریم بیرونی است که در آن قحطی و مرگ جاری است. هر شخصی یک بار برای اوّلین بار از فکرهای خدا خارج می‌شود و در جهان هستی شکل می‌گیرد. و یک بار هم فرصت دارد تا دوباره داخل گردد تا حیات را بیابد: «بیرون و درون خرامد و علوفه یابد.»

پولس رسول می‌گوید: «³متبارک باد خدا و پدر خداوند ما عیسی مسیح که ما را مبارک ساخت به هر برکت روحانی در جایهای آسمانی در مسیح.⁴چنان که ما را پیش از بنیاد عالم در او برگزید تا در حضور او در محبّت، مقدّس و بی‌عیب باشیم.⁵که ما را از قبل تعیین نمود تا او را پسر خوانده شویم به وساطت عیسی مسیح بر حسب خشنودی ارادۀ خود» ( افسسیان 1 : 3 – 5 ).

پیش از بنیاد عالم! همۀ برگزیدگان در پیش از خلقت جهان هستی از میان آنانی که برای هلاکت بودند، کنار گذاشته شده بودند؛ همه در فکرهای خدا بودند که می‌بایست از افکار او خارج می‌شدند و در جهان هستی نقش می‌گرفتند؛ و در انتها نیز باید دوباره داخل شده و با خدا یک گردند، و هر که از”در”داخل نگردد، بیرون افکنده شده جایی که فشار دندان و هلاکت خواهد بود.

خداوند عیسی مسیح دارد به نقشِ اوّل و آخرش در ارتباط با ابدیّت و جهان هستی اشاره می‌کند، به واسطۀ بودنش بین جهان هستی و ابدیّت. او در این آیه به خدمت شبانی خود اشاره ندارد، بلکه از آیۀ 11 به بعد به شبانی خود اشاره می‌کند. او در این جا به ذات الوهی خود اشاره می‌کند.