کتاب “سرگذشت انسان” تنها مرجع جامع و کاملی است که تا کنون در خصوص شناخت مسیحیّت، برای تمام مردم دنیا، در هر باوری که هستند نوشته شده. این کتاب به دو اتّفاق بسیار بزرگ در زندگی نسل بشر که باعث دگرگونی بنیادی گردیده میپردازد، وقایعی که اکثر مردم دنیا، حتّی بسیاری از کسانی که مدّعی هستند مسیحی میباشند نیز از آن بیخبرند. دانستن این وقایع زندگی هر جویای حقیقتی را کاملاً زیرو رو میکند. شنیدن و درک موضوع پیغام نجات آن چنان برای هر کس ضروری و حیاتی است که در 2000 سال اخیر بسیاری برای گفتن آن با عنوان مبشّرین و واعظین در عرصۀ دنیا برانگیخته شدند. مطالعه و تعمّق در این کتاب، به هر انسان جویای حقیقتی توصیه میشود.
کتاب “جنبش اعصار کلیسا” همچون سفری پرماجرا در دل بخشی از تاریخ کلیسا است که شما را به عمق سایهها و فروغهای جنبشهای مرتبط با تقسیم بندی اعصار کلیسا میبرد. این اثر همچون نقشهای کهن، مسیر پر پیچ و تاب تفکّراتی که منجر به زایش ایدۀ تقسیم بندی اعصار کلیسا به هفت دوره زمانی متمایز شده است را با دقّت و وسواس ترسیم میکند. با هر صفحهای که میخوانید، خود را در میان آن جریانات فکری خواهید یافت که ریشههای تاریخی این ایدهها را روشن میسازد، و شما را به چالشی هیجان انگیز دعوت میکند تا باورهای راسخ خود در این زمینه، محک بزنید.
مطالعه این اثر به شدّت برای کسانی که خود را از پیروان پیغام فرشته دوره هفتم کلیسا یعنی فرشته کلیسای لائودکیه میدانند، توصیه میشود؛ چرا که پرده از حقایق تلخ تاریخی در این خصوص برمیدارد و این فرصت را ایجاد میکند تا ریشه باورهای خود را به طور دقیقتر بشناسند و با دیدی شفاف به آنها بنگرند. آگاهی از تاریخ حقیقی”جنبش اعصار کلیسا”برای شما همچون کلیدی است که دروازه واقعیّت را به رویتان میگشاید.
پس از مشخّص کردن موضع خود در دعا، زمان عرض کردن مطلبی است که برای آن در حالت دعا قرار گرفتهاید. نیکوترین شکل دعا آن است که کوتاه، گزیده و شایسته گفته شود. خداوند عیسی مسیح میفرماید: «7و چون عبادت کنید، مانند امّتها تکرار باطل مکنید زیرا ایشان گمان میبرند که به سبب زیاد گفتن مستجاب میشوند» ( متّی6 : 7 ).
در مسیحیّت هیچ دعای مدوّن و نوشته شدهای آن گونه که در بین تمام آیینها و مذاهب غیره وجود دارد، موجود نمیباشد. خداوند به این گونه دعاهای از پیش تنظیم شده و تکراری مُهر باطل زده، و این گونه دعاها هرگز شنیده نمیشوند. حتّی دعاهایی که از قبل شخصی بنویسد و آن را از رو بخواند نیز ناپسندِ خداوند است. دعا میبایست در لحظه و با عمق احساس و تراوشات لحظهای شخص به حضور خداوند بلند شود.
دعاهای طولانی اگر در جمع باشد برای حاضرین بسیار خسته کننده و فضای روحانی را از بین میبرد، و اگر دعا در خلوت شخصی باشد به خود شخص چنان فشار عصبی وارد میکند که فکرش را از دعا منحرف میکند. لذا نیکوتر است تا دعاها کوتاه بوده و تکراری نباشد.
برای دعا نمودن میتوان موارد بسیاری را به یاد آورد و ساعتها حرف زد، امّا چون مسیحیان پیوسته میبایست در دعا باشند، شایسته است تا هر مورد را در زمانهای لازم به خود به زبان آورده و گزیده سخن بگویند؛ مثلاً در هنگام خوردن خوراک به مواردی که مربوط به خوراک میباشد، بپردازید یعنی شکرگزاری، برکت طلبیدن و تقدّس خوراک و از اضافهگویی بیهوده مانند: توبه کردن، دعا برای بیماران، قبولی در امتحان، و مواردی از این قبیل پرهیز شود. گزیدهگویی نشان از درک شخص از چیزی که میخواهد بگوید دارد و خواستة او را در نزد خدا موجّه جلوه میدهد.
همچنین وقتی به حضور خداوند حاضر میشوید با ادبیّاتی شایسته و حکیمانه سخن بگویید نه مانند طلبکاران و گدا صفتان و زورگویان؛ زیرا: «17سخنان حکیمان که به آرامی گفته شود، از فریاد حاکمی که در میان احمقان باشد زیاده مسموع میگردد» ( جامعه 9 : 17 ). همیشه کلام فصیح و حکیمانه گوشها را به سمت خود جلب میکند. و یک ایماندار مسیحی از آن جهت دعا میکند تا سخنان دل او به گوش خداوند برسد.و در پایان دعا آن را با طلبیدن در نام خداوند عیسی مسیح مُهر نمایید.
علاقمندان میتوانند برای مشاوره با خادمین کلیسا، و طرح پرسشهای تعلیمی خود، با ما در ارتباط باشند.
