«نذر از دیدگاه روحانی»

نذر از دیدگاه روحانی و برای مسیحیان به چه صورت است؟

مزمور شمارۀ 61 به نذر از دیدگاه روحانی و عملی آن اشاره می‌کند.

«⁵زیرا تو ای خدا نذرهای مرا شنیده‌ای و میراث ترسندگان نام خود را به من عطا کرده‌ای.⁶بر عمر پادشاه روزها خواهی افزود و سالهای او تا نسلها باقی خواهد ماند.⁷به حضور خدا خواهد نشست تا ابدالآباد. رحمت و راستی را مهیّا کن تا او را محافظت کنند.⁸پس نام تو را تا به ابد خواهم سرایید تا هر روز نذرهای خود را وفا کنم» ( مزامیر 61 : 5 – 8  ).

داوود در آیۀ پنجم، نذرهای خود را به جملات شنیدنی ربط می‌دهد و در آیۀ هشتم اشاره می‌کند که با ستایش نام خدا هر روز نذرهای خود را به خدا در عین وفاداری ادا می‌کند. این جا او به نذر از دیدگاه تماماً روحانی که منظور نظر حقیقی خدا است اشاره می‌کند.

“نذر به قراری گفته می‌شود، که به موجب آن شخص در قبال دریافت بخششی از خدا، متقابلاً هدیه‌ای را برای او اختصاص می‌هد و تخصیص آن را بر خود واجب می‌گرداند.”و حال نذر حقیقی در قبال تمام برکات و فیضی که خداوند به تمام انسانها رسانیده، جز با ادا نمودن از طریق لبهای ستایشگر و شکرگزار امکان‌پذیر نیست.

شخص قدردان و شاکر که پیوسته لبهای او در تمجید و ستایش خداوند می‌جنبد، پیوسته نام و عزّت او را بر سر خود دارد و اعلام می‌کند؛ چنین شخصی می‌تواند در جایگاه عادلان قرار بگیرد و بر بطالت حکم نماید. موی سر نذیره‌ها و پرهیز از نجاست و شراب و مسکرات که از دهان فرو می‌رود، تماماً سایه‌های جسمانی از نذورات لبهای مقدّسین و عزّت و سروری خداوند عیسی مسیح بر زندگی آنان است؛ از این جهت بود که نذرها در عهد عتیق از انسانها یا حیواناتی شایستۀ قربانی انتخاب می‌شد که دارای روح ذی حیات بودند.

«²⁵تسبیح من در جماعت بزرگ از تو است. نذرهای خود را به حضور ترسندگانت ادا خواهم نمود» ( مزامیر 22 : 25 ).