«آمرزش زن بدکار»

آمرزش زن بدکار توسّط عیسی مسیح:

حسب شریعتِ قوم، زن زناکاری که زناکاری او به اثبات رسیده باشد می‌بایست سنگسار می‌شد. روزی کاتبان و فریسیان، زنی را در حین عمل زنا می‌گیرند و چون فکری شریرانه در سر داشتند، برای امتحان نمودن خداوند عیسی مسیح به نزد او می‌آورند، و خداوند با مطرح نمودن پرسشی حکیمانه موجب آن می‌گردد تا تمام مدّعیان آن زن در خود ملزم به گناه شده و او را رها کنند. در این زمان خداوند کنار دستِ زنِ مسکین و بی‌پناه ایستاد و بازوی قوّت جان او شد تا هلاک نگردد:

«¹امّا عیسی به کوه زیتون رفت.²و بامدادان باز به هیکل آمد و چون جمیع قوم نزد او آمدند نشسته، ایشان را تعلیم می‌داد.³که ناگاه کاتبان و فریسیان زنی را که در زنا گرفته شده بود، پیش او آوردند و او را در میان برپا داشته،⁴بدو گفتند: ای استاد، این زن در عین عمل زنا گرفته شد؛⁵و موسی در تورات به ما حکم کرده است که چنین زنان سنگسار شوند. امّا تو چه می‌گویی؟⁶و این را از روی امتحان بدو گفتند تا ادّعایی بر او پیدا کنند. امّا عیسی سر به زیر افکنده، به انگشت خود بر روی زمین می‌نوشت.⁷و چون در سؤال کردن الحاح می‌نمودند، راست شده بدیشان گفت: هر که از شما گناه ندارد اوّل بر او سنگ اندازد.⁸و باز سر به زیر افکنده، بر زمین می‌نوشت.⁹پس چون شنیدند، از ضمیر خود ملزم شده، از مشایخ شروع کرده تا به آخر، یک یک بیرون رفتند و عیسی تنها باقی ماند با آن زن که در میان ایستاده بود.¹⁰پس عیسی چون راست شد و غیر از زن کسی را ندید، بدو گفت: ای زن آن مدّعیان تو کجا شدند؟ آیا هیچ کس بر تو فتوا نداد؟¹¹گفت: هیچ کس ای آقا. عیسی گفت: من هم بر تو فتوا نمی‌دهم. برو دیگر گناه مکن» ( یوحنّا 8 : 1 – 11 ).

این اتّفاق از قرنها پیش‌تر دیده و پیشگویی شده بود. مزمورسرا در سرودۀ خود به این اذعان دارد: «³¹زیرا که به دست راست مسکین خواهد ایستاد تا او را از آنانی که بر جان او فتوا می‌دهند برهاند» ( مزامیر 109 : 31 ).