«برّه نرینۀ پسح»

آیا می‌دانید برّه در کتاب مقدّس نماد چیست؟

و چرا خداوند برای رهایی قوم خود از دست مصریان در فریضۀ پسح، برّۀ بی‌عیب و نرینۀ یک ساله را انتخاب نمود؟

برّه در مفهوم روحانیِ کتاب مقدّس، به خداوند عیسی مسیح اشاره دارد. حال دقّت کنید! نگفت گوسفند، بلکه گفت برّه! برّه به معنی یک گوسفند خیلی جوان است، از سویی دیگر برّه گوسفندی است که تا آن زمان هنوز جفت‌گیری نکرده است. این اوّلین نشانه و سایه است، این برّۀ در پسح، نماد جوان بودن منجی است که می‌بایست گناه را از جهان بر می‌داشت، جوانی که هرگز با هیچ دختر و زنی نبوده و ازدواج نکرده است. این یک نشانه از خداوند عیسی مسیح بود.

نکتۀ مهم دیگری که این جا وجود دارد آن است که این برّه‌ای که می‌بایست بلا را از قوم برگرداند در روز دهم از ماه نیسان انتخاب و برای آن منظور مبارک می‌گردید. بعدها و در زمان مسیحِ خداوند، این روز مصادف گردید با ورود ظفرمندانۀ خداوند عیسی مسیح به اورشلیم که سوار بر کرّه الاغی بوده و مردم هلهله‌کنان او را نشان می‌دادند و خداوندا می‌خواندند.

این روز با نام یک‌شنبۀ نخل در نزد مسیحیان شناخته می‌شود. ورود مبارک خداوند به اورشلیم نه از برای اکرام نمودن مردم بود، بلکه این ورود برّۀ حقیقی روز پسح بود که می‌بایست برای برگزیدگان خدا قربانی می‌شد. و هوشیعانا گفتن قوم در حقیقت نشان کردن برّۀ قربانی پسح بود. به انجیل ( مرقس 11 : 7 – 11 ) رجوع شود.

برّۀ پسح می‌بایست بی‌عیب باشد، به این معنی که، آن برّه‌ای که قرار است تا گناه را از جهان بردارد، نمی‌بایست در او هیچ عیب و گناهی یافت شود، همان گونه که جهان نیز نتوانست بر مسیح گناهی وارد آورد.

برّه می‌بایست نرینه بوده، یعنی از جنس مذّکر باشد. یک ساله باشد، که به معنی یک مردِ جوان است. از گوسفندان یا بزها باشد، که این به طبع و خوی این حیوانات بر می‌گردد، از آن روی که این جنس حیوانات، کاملاً مطیع می‌باشند و حتّی وقتی آنان را برای سلاّخی می‌برند هرگز ناله و فریاد نمی‌زنند و لگد نمی‌اندازند بلکه کاملاً مطیع آن چیزی هستند که بر سرشان می‌آورند؛ دقیقاً مانند خداوند عیسی مسیح، وقتی که او را برای کشتن مصلوب می‌نمودند، او هیچ اعتراض و شکایتی نکرد.

حال قوم اسرائیل را داریم که نماد تنها کلیسای برگزیدۀ خداوند است. برّۀ قربانی می‌بایست خوراک نفوس قوم اسرائیل می‌شد، یعنی مسیح خداوند که می‌بایست بیاید و قربانی گردد، توسّط نفوس کلیسا به عنوان برّۀ پسح پذیرفته و با گوشت و خون آن آمیخته می‌شدند.