«شکلهای تعمید روح‌القدس»

تعمید روح‌القدس به چه شکلی می‌باشد؟

برای درک بهتر شکلهای تعمید روح، لازم است تا ابتدا به بزرگ‌ترین نمونه‌ای از تعمید روح در عهد عتیق که به عنوان سایه‌ای از آن چه می‌بایست در عهد جدید اتّفاق بیفتد، نگاهی بیاندازیم.

یک نکتۀ مهم را این جا به یاد داشته باشید، آن چه می‌خوانید اعلام تعمید روح‌القدس در عهد عتیق نیست، به هیچ وجه، زیرا در عهد عتیق هنوز روح‌القدس افاضه نشده بود و تعمید روحی وجود نداشت، یا به عبارتی روح‌القدس در وجود هیچ شخصی ساکن نمی‌شد بلکه بر بعضیها قرار می‌گرفت و آنان را به کاری وا می‌داشت، ولی به اندرون شخصی داخل نمی‌شد که بتوان گفت تعمید روح صورت گرفته.

برای آن که روح‌القدس در وجود شخصی ساکن شود، آن شخص ابتدا باید تقدیس و از گناه به طور کامل گرفته شود. در عهد عتیق هنوز همه در گناه سرشته شده بودند تا زمانی که خداوند عیسی مسیح آمد و به عنوان منجی و برّۀ بی‌عیب خدا، گناه را از جهان برداشت، و سپس با قیام و صعود به آسمان و فرستادن روح‌القدس برای کلیسا، از روز پنطیکاست، روح‌القدس شروع نمود به سکونت در جان مقدّسین و تعمید دادن آنان به دو شکل خاص خود.

باید این را بدانید که روح‌القدس فقط به دو شکل تعمید می‌دهد و اشکال مختلف دیگری به هیچ وجه ندارد. این دو شکل در عهد عتیق به عنوان سایه‌ای از آن چه می‌بایست در عهد جدید به وقوع بپیوندد به طور برجسته نشان داده شده بود. که از پنطیکاست تا به امروز به همین گونه ادامه دارد.

به کتاب خروج باب 13 نگاه کنید: «¹⁷و واقع‌ شد که‌ چون‌ فرعون‌ قوم‌ را رها کرده‌ بود، خدا ایشان‌ را از راه‌ زمین‌ فلسطینیان‌ رهبری‌ نکرد، هر چند آن‌ نزدیک‌تر بود. زیرا خدا گفت‌: مبادا که‌ چون‌ قوم‌ جنگ‌ بینند، پشیمان‌ شوند و به‌ مصر برگردند.¹⁸امّا خدا قوم‌ را از راه‌ صحرای‌ دریای‌ قلزم‌ دور گردانید. …²¹و خداوند در روز، پیش‌ روی‌ قوم‌ در ستون‌ ابر می‌رفت‌ تا راه‌ را به‌ ایشان‌ دلالت‌ کند، و شبانگاه‌ در ستون‌ آتش‌، تا ایشان‌ را روشنایی‌ بخشد، و روز و شب‌ راه‌ روند.²²و ستون‌ ابر را در روز و ستون‌ آتش‌ را در شب‌، از پیش‌ روی‌ قوم‌ برنداشت‌» ( خروج 13 : 17 – 22 ).

نکتۀ مهم و کلیدی در آیات 21 و 22 نهفته است. خوب دقّت کنید! «خداوند در روز، پیش‌ روی‌ قوم‌ در ستون‌ ابر می‌رفت …‌ و شبانگاه‌ در ستون‌ آتش‌» خداوند در ستون ابر و ستون آتش بود؛ یعنی خدا همان ستون ابر و ستون آتش بود. خدا گاهی چون ستون ابر می‌شد و گاهی چون ستون آتش.

در روز پنطیکاست و در آغاز شکل‌گیری کلیسا، در باب دوّم کتاب اعمال رسولان به شهادتی از نویسندۀ کتاب بر می‌خورید که در ظاهر در بر گیرندۀ هر دو نوع این تعمیدها هست، امّا حقیقت امر چیزی غیر از این برداشت است: «²که ناگاه آوازی چون صدای وزیدن باد شدید از آسمان آمد و تمام آن خانه را که در آن جا نشسته بودند پر ساخت.³و زبانه‌های منقسم شده، مثل زبانه‌های آتش بدیشان ظاهر گشته، بر هر یکی از ایشان قرار گرفت.»

این که می‌گوید: آوازی چون صدای وزیدن باد آمد، منظور آواز و صدای خدا است، که در حرکت و آمدن بود. و حال وقتی خدا در آن ابر ساکن باشد این شکینۀ خدا است. آیا می‌دانستید که در باغ عدن نیز هرگاه خداوند برای دیدن آدم و حوّا می‌رفت دقیقاً به همین گونه حاضر می‌شد؟: «⁸و آواز خداوند خدا را شنیدند که‌ در هنگام‌ وزیدن‌ نسیم‌ نهار در باغ‌ می‌خرامید، و آدم‌ و زنش‌ خویشتن‌ را از حضور خداوند خدا در میان‌ درختان‌ باغ‌ پنهان‌ کردند» ( پیدایش 3 : 8 ).

این اوّلین طریق از تعمید روح‌القدس است، یعنی شخص در زیر نسیم خنک و روح‌افزای روح‌القدس در داخل شکینۀ ابر خداوند و در آغوش کامل خداوند فرو می‌رود. در کتاب خروج گفته شده که خداوند در روز و بر بالای سر قومِ برگزیده و فرا خوانده شدۀ خود برای ورود به سرزمین وعده حرکت می‌کرد و آنان را از آزار و گرمای شدید آفتاب محافظت می‌نمود و آنان را به سمت سرزمین وعده هدایت می‌کرد. این نمادی از تعمید روح‌القدس با شکینۀ ابر و به شکل نسیمِ خنکی که بر تمام بدن احاطه دارد است.

و دیگر چه اتّفاقی افتاد، در کتاب خروج شکل دوّم تعمید را نیز می‌بینید: «و شبانگاه‌ در ستون‌ آتش‌، تا ایشان‌ را روشنایی‌ بخشد.» وقتی که شب می‌شد خداوند در ستون آتش بر بالای سر قوم برگزیده و فرا خوانده شدۀ خود قرار می‌گرفت، تا هم نور و روشنایی باشد برای حرکت قوم در میان شبِ تاریکِ بیابان به سمت سرزمین وعده و هم این که آنان را از سرمای شدید بیابان، گرمی بخشیده و محافظت کند.

بگذارید یک حقیقت جالب در خصوص اتّفاقی که در روز پنطیکاست افتاد را برایتان آشکار کنم. در روز پنطیکاست تمام آن صد و بیست نفری که در بالاخانه بودند با آتش تعمید نیافتند، کلام چنین نمی‌گوید. به کلام خوب دقّت کنید!

«²که ناگاه آوازی چون صدای وزیدن باد شدید از آسمان آمد و تمام آن خانه را که در آن جا نشسته بودند پر ساخت.³و زبانه‌های منقسم شده، مثل زبانه‌های آتش بدیشان ظاهر گشته، بر هر یکی از ایشان قرار گرفت.» چه شد؟ آیۀ دوّم دارد کاملاً به روح اشاره می‌کند، از آن جایی که می‌گوید”صدای وزیدن باد”. علّت ایجاد باد، ابرها هستند و این وزش باد حاصل شکینه‌ای است که روح‌القدس با آن همراه است؛ هیچ سخنی از ستون آتش نشده.

و در آیۀ سوّم فقط می‌خوانید”مثل زبانه‌های آتش”. نه خود آتش یا زبانۀ آتش! مثل، مانند. مثل و مانند خود آن چیز نیست بلکه به گونۀ آن چیز است. مثلاً در کنار رود اردن، وقتی که خداوند عیسی مسیح برای گرفتن تعمید از یحیی تعمید دهنده به نزد او رفت، وقتی از آب بیرون آمد روح‌القدس مانند کبوتری بر او قرار گرفت. به این آیات خوب دقّت کنید.

«⁹و واقع شد در آن ایّام که عیسی از ناصرۀ جلیل آمده در اُرْدُن از یحیی تعمید یافت.¹⁰و چون از آب برآمد، در ساعت آسمان را شکافته دید و روح را که مانند کبوتری بَر وی نازل می‌شود» ( مرقس 1 : 9 – 10 ). کتاب به وضوح می‌گوید روح مانند کبوتری؛ روح‌القدس هرگز به شباهت یک حیوان یا در جسم یک حیوان داخل نمی‌شود؛ اوه! این امکان ندارد. روح مانندِ، مثلِ، نظیرِ، یک کبوتر؛ یعنی دیدنی در حالی که مانند یک کبوتر بال بال می‌زد تا توجّۀ همگان را جلب کند بر روی خداوند عیسی مسیح قرار گرفت.

چرا؟ زیرا همه باید شاهد یک سخن از آسمان می‌بودند که خدا در حق مسیح فرمود: «¹¹و آوازی از آسمان در رسید که تو پسر حبیب من هستی که از تو خشنودم» ( مرقس 1 : 11 ). این کبوتری نبود که روح‌القدس در او قرار گرفته و بر مسیح نشست، بلکه روح‌القدس در شکینۀ کوچکی مثل کبوتر بال‌زنان بر مسیح قرار گرفت. خوشبختانه در دورۀ حاضر خداوند اجازه داده تا دقیقاً نظیر این صحنه در دنیا چندین بار اتّفاق بیفتد و حتّی اجازه فرمود از این صحنه فیلم برداری شود، که خود من سه بار شاهد دیدن این صحنه بودم.

حال در پنطیکاست دقیقاً چه اتّفاقی افتاد؟ اگر یک آتش بزرگی را برافروزید و آن آتش شعله بکشد چه خواهد شد؟ انتهای آتش تبدیل به زبانه‌های کوچکی خواهد شد که به اطراف پرتاب می‌شود. امّا در روز پنطیکاست ستون آتش نبود مانند آن چه موسی در بیابان دید و خداوند از میان آتش با او صحبت کرد. نخیر.

اگر خوب به آیات دقّت کنید خداوند در شکینۀ ابر و با صدا و وزش باد داخل شد. این یعنی قرار است یک تعمید روح حادث بشود، امّا نه با آتش. و چه شد؟ شکینۀ خداوند که داخل آن مکان شد و همۀ آن مکان را پر کرد، مانند زبانه‌های آتش منقسم و تکّه تکّه شد و بر هر یک قرار گرفت و آنان را در بر گرفت. در روز پنطیکاست همه به روح تعمید یافتند.

حال اگر به فضای حاکم در آن زمان، یعنی ترس از دستگیری و کشته شدن دقّت کنید، مسلّماً باید آن جا نمی‌ماندند، امّا آنان با این وجود در آن مکان ماندند؛ و نیز به اوج ایمان بزرگی که در آنان وجود داشت تا به حدی که روزها در آن خانه حسب اطاعت از فرمان خداوند ماندند توجّه کنید؛ و همچنین به شناخت بسیار عمیق و روشن و کامل آنان از ایمان به مسیح و کتب مقدّس توجّه داشته باشید؛ قطعاً همۀ آن جمع می‌بایست به روح تعمید می‌یافتند، زیرا مسیح را با تمام فهم و ایمان شناخته بودند و به او ایمان آورده بودند.

آن چه در خصوص تعمید روح‌القدس از عهد عتیق نشان داده شده بود و در پنطیکاست محقّق شد و تا به امروز ادامه دارد، کاملاً گویای این است که تعمید روح‌القدس فقط به دو شکل:

 1- تعمید به روح ( خنکی نسیم باد و فرو رفتن در شکینة خدا )؛ و 2- تعمید به آتش ( گرمای شدید و فرو رفتن در آتش خداوند ) است.

در هر دو طریق این تعمیدها خود روح‌القدس حضور دارد فقط نحوه تعمیدش متفاوت است که کمی جلوتر در خصوص علّت تفاوت این دو شکل برای ایمانداران کاملاً توضیح داده خواهد شد.

امّا بدانید هیچ طریق دیگری وجود ندارد. هر شهادت دیگری کذب و یا توهّم خواهد بود. در طول خدمتم شهادتهای عجیب بسیاری شنیدم. مثلاً شهادت بعضیها را می‌شنیدم که می‌گفتند: در دعا بودم که دیدم یک کبوتر آمد روی لبۀ پنجره نشست و به من نگاه می‌کرد، پس من تعمید روح را گرفتم؛ مانند وقتی که مسیح از یحیی تعمید دهنده تعمید آب گرفته بود و روح‌القدس مانند کبوتری بر او قرار گرفت! اوه! این یک توهّم بزرگ و آموزۀ غلط است! آن جا روح‌القدس بود که مانند کبوتر بر مسیح قرار گرفت ولی در این قبیل شهادات یک کبوتر یعنی یک حیوان را دستاویز روح‌القدس می‌کنند. و از سوی دیگر از این قبیل کبوترها دائماً در هر سویی دارند گشت و گذر می‌کنند و بر هر جایی می‌نشینند.

همچنین بعضیها شهادت می‌دادند که مثلاً، در خواب یک صلیب را دیدیم که نور می‌داد و فکر می‌کردند تعمید روح را گرفتند! اوّلاً تعمید روح در بیداری کامل اتّفاق می‌افتد نه در خواب یا رؤیا، و دوّماً در این قبیل اتّفاقات هیچ نشانی از حضور روح‌القدس نیست، و سوّماً این قبیل شهادات به هیچ وجه کتاب مقدّسی نیست و شهادتی موثّق از این نوع تعمید، در کتاب مقدّس وجود ندارد.