«روزه برای مقابله با شریر»

آیا می‌دانید یکی از دلایلی روزه‌داری مقابله با شریر می‌باشد؟

یکی از مهم‌ترین و حیاتی‌ترین مواقعی که ضرورت و التزام فراوان دارد تا شخص و یا کلیسا به روزه بایستد زمانی است که به تجربه افتاده و مورد هجوم فوج شریران قرار گرفته باشد. اساساً هرگاه سر و کار شخصی با ابلیس و یا لشکریان او بیفتد، می‌بایست سریعاً شخص در حالت روزه قرار بگیرد تا زمانی که آن خطر از او رد شود.

خداوند ما عیسی مسیح نمونۀ بزرگی از این وضعیّت را به ما نشان داده است. وقتی که روح او را به بیابان برد تا ابلیس او را به مدّت چهل روز تجربه نماید، او سریعاً در تمام آن مدّت در روزه ایستاد تا با حربه‌های او مقابله کند: «¹آنگاه عیسی به دست روح به بیابان برده شد تا ابلیس او را تجربه نماید.²و چون چهل شبانه روز روزه داشت، آخر گرسنه گردید» ( متّی 4 : 1 – 2 ).

تجربه شدن از ابلیس، و یا مورد حملۀ او قرار گرفتن، امری است کاملاً محتمل و مسجل برای هر کس و یا هر کلیسا، که در طول دورۀ حیات زندگانی خود بارها و بارها به آن گرفتار می‌گردند. در این روز شریر نبرد بی‌امان ابلیس با کلیسا را هرگز نباید فراموش کرد، چون غفلت از این می‌تواند مرگ را به سادگی برای هر شخص یا کلیسایی به همراه داشته باشد. در چنین مواقعی جز با داشتن نگاه خاص خداوند به خود و امداد او نمی‌توان به مقابله با ابلیس رفت. روزی خداوند عیسی مسیح در خطاب به شاگردانش که از اخراج یک دیو از جوانی ناتوان مانده بودند فرمود:

«¹⁴و چون به نزد جماعت رسیدند، شخصی پیش آمده، نزد وی زانو زده، عرض کرد،¹⁵خداوندا! بر پسر من رحم کن زیرا مصروع و به شدّت متألّم است، چنان که بارها در آتش و مکرّراً در آب می‌افتد.¹⁶و او را نزد شاگردان تو آوردم، نتوانستند او را شفا دهند.¹⁷عیسی در جواب گفت: ای فرقۀ بی‌ایمانِ کج رفتار، تا به کی با شما باشم و تا چند متحمّل شما گردم؟ او را نزد من آورید.¹⁸پس عیسی او را نهیب داده، دیو از وی بیرون شد و در ساعت، آن پسر شفا یافت.¹⁹امّا شاگردان نزد عیسی آمده، در خلوت از او پرسیدند، چرا ما نتوانستیم او را بیرون کنیم؟²⁰عیسی ایشان را گفت: به سبب بی‌ایمانی شما. زیرا هر آینه به شما می‌گویم، اگر ایمانِ به قدر دانۀ خردلی می‌داشتید، بدین کوه می‌گفتید از این جا بدان جا منتقل شو، البتّه منتقل می‌شد و هیچ امری بر شما محال نمی‌بود.²¹لیکن این جنس جز به دعا و روزه بیرون نمی‌رود» ( متّی 17 : 14 – 21 ).

این شرایط نه تنها برای هر فرد صدق می‌کند، بلکه شامل کلیسا نیز می‌باشد. متأسّفانه بسیار به ندرت دیده می‌شود که وقتی کلیسایی مورد جفا و ستم قرار می‌گیرد و یا خادمینش مورد تعرّض و حمله قرار می‌گیرند، کلیسا به خاطرش در روزه بایستند تا بلا از آنها بگذرد. در کمال تعجّب، امروزه در اکثر اوقات دیده می‌شود که اعضای کلیسا در چنین مواقعی به فکر نجات خود هستند و کاملاً از این وضعیّت بی‌تفاوت می‌‌‌‌گذرند.

این گونه رفتار برای یک کلیسایی که ادّعای فرزند خواندگی خدا را دارد، بسیار زشت و ناپسند است. چنین عملکردی نشان از یک کلیسای کاذب و مسیحان کاذب دارد. وقتی در کتاب مقدّس، ما نمونه‌های بسیاری داریم که نشان می‌دهد چگونه قوم و کلیسای خداوند با دعا و روزه هجوم دشمنان خود را با شکست مواجه کردند و شرایط را به سود خود تغییر دادند، چرا در عصر حاضر چنین عملی کمتر دیده می‌شود؟

قطعاً کمتر دیده شدن چنین صحنه‌هایی امروزه نشان از بی‌ایمانی افراد در تشکّلات کلیساها است. که در خوش بینانه‌ترین وضعیّت آن باید گفت که به خاطر عدم تعلیم درستِ کتاب مقدّسی است.