«عیسی، همان صخرۀ عهد عتیق»

عیسی عهد جدید همان (صخره)  عهد عتیق است:

در عهد عتیق با واژۀ صخره در چندین جا مواجه می‌شویم که خداوند یهوه را با عنوان صخره معرّفی می‌کند: «²و گفت‌: خداوند صخرۀ من‌ و قلعۀ من‌ و رهانندۀ من‌ است‌. …³²زیرا کیست‌ خدا غیر از یهوه‌؟ و کیست‌ صخره‌ غیر از خدای‌ ما؟ …⁴⁷خداوند زنده‌ است‌ و صخرۀ من‌ متبارک‌ و خدای‌ صخرۀ نجات‌ من‌ متّعال‌ باد» ( دوّم سموئیل 22 : 2 و 32 و 47 ).

صخره همیشه نماد محکمی و استواری است، صخره جای محکمی برای ایستادن است، صخره مکان امنی برای ساختن بنا است، صخره لغزش نمی‌خورد، صخره در برابر فشارهای سهمگین آبها محکم می‌ماند. داوود نیز خداوند را به صخرۀ نجات خود تشبیه می‌کند: «²خداوند صخرۀ من است و ملجا و نجات دهندۀ من. خدایم صخرۀ من است که در او پناه می‌برم. سپر من و شاخ نجاتم و قلعۀ بلند من» ( مزامیر 18 : 2 ).

امّا در کتاب مقدّس صخره علاوه بر این ویژگیها یک معنی خاص کتاب مقدّسی دیگر نیز دارد. صخرۀ کتاب مقدّس می‌تواند از درون خود آب بیرون آورد و بسیاری را بنوشاند. در بیابان صخره‌ای از عقب قوم اسرائیل حرکت می‌کرد که هرگاه موسی به آن می‌زد از میان این صخره آب بیرون می‌آمد و قوم از آن می‌نوشیدند تا هلاک نشوند. این صخره نماد خداوند بود و آن آب نماد روح‌القدس؛ امروزه هر که به خداوند عیسی مسیح برخورد، او به آن شخص آب زنده ( روح‌القدس ) خواهد داد.

پولس رسول در نامۀ خود به قرنتیان این صخرۀ متحرّک در بیابان را معرّفی می‌کند: «⁴و همه همان شُرب روحانی را نوشیدند، زیرا که می‌آشامیدند از صخرۀ روحانی که از عقب ایشان می‌آمد و آن صخره مسیح بود» ( اوّل قرنتیان10 : 4 ).

خود خداوند عیسی مسیح در جواب به آن زن سامری که از او درخواست آب کرده بود گفت: «¹⁰عیسی در جواب او گفت: اگر بخشش خدا را می‌دانستی و کیست که به تو می‌گوید آب به من بده، هر آینه تو از او خواهش می‌کردی و به تو آب زنده عطا می‌کرد» ( یوحنّا 4 : 10 ). همان گونه که خداوند یهوه در بیابان به قوم اسرائیل آب می‌نوشانید تا زنده بماند، امروز نیز به کلیسای تشنه که در مسیر صخره پیش می‌روند آب حیات ( روح‌القدس ) می‌نوشاند.

صخره همان خداوند است، خداوند هرگز دو یا چند تا نمی‌شود، هرگز از ابتدای عالم تا کنون و در میان قوم خدا دو یا چند خداوند نمی‌یابید، چند خدایی یک شرک مهلک است. یهوه و عیسی، فقط یک صخره است، «کیست‌ صخره‌ غیر از خدای‌ ما؟»