«طول زمان روزه»

پیک و مدّت زمان روزه به چه صورت است؟

زادگاه روزه‌داری، از قوم اسرائیل شروع شد. روزه یکی از آداب تعنیت است که دارای اهمیّت بسیار ویژه و دارای اولویّت اوّل است. و آن قدر اهمیّت آن برجسته است که در طول گذر تاریخ، نام او جایگزین تعنیت شده است.

روزه اوّلین اصل تعنیت است، روزه اشاره دارد که می‌باید در قدم اوّل تعنیت به مدّت یک پیک زمانی ( یک روز کامل ) باشد. معنی واژۀ روزه در بر گیرندۀ مفهوم یک روز کامل است، یعنی از شروع سپیدۀ صبح تا پایان غروب آفتاب. از این روی عمل روزه‌داری با تمام قواعد و شرایطش هر چه که هست می‌بایست حتماً در حیطۀ زمانی یک روز کامل باشد یعنی با نگریستن به طریق روزه‌داری به آن گونه که در نزد قوم خدا بود، از نیم ساعت قبل از طلوع آفتاب شروع می‌شود و تا نیم ساعت پس از غروب آفتاب ادامه داشته باشد. «²⁶آنگاه تمامي بني‌اسرائيل، يعني تمامي قوم برآمده، به بيت‌ئيل رفتند و گريه كرده، در آن جا به حضور خداوند توقّف نمودند، و آن روز را تا شام روزه داشته، قربانيهاي سوختني و ذبايح سلامتي به حضور خداوند گذرانيدند» ( داوران 20 : 26 ).

یکی از آموزه‌های بسیار عجیب و گمراه کنندۀ امروزی که در میان جماعتهای کلیسایی شدیداً رواج یافته به حدی که دیگر تبدیل به یک آموزه شده، این است که برای روزه ساعات زمانی تعریف می‌کنند. مثلاً: از صبح بعد از خوردن صبحانه، ساعت 8 تا ساعت 12 ظهر! و یا از ساعت 2 بعد از ظهر تا 6 عصر! و یا به مدّت 4 ساعت، یا 5 ساعت، یا 8 ساعت، روزه تعیین می‌کنند. این تعلیم ریشه در کتاب مقدّس ندارد! این کاملاً بی‌معنی است! این با تمام تفکّر روزه‌داری کاملاً مغایرت دارد! در هیچ کجای کتاب مقدّس کسی این گونه روزه نداشته است.

خداوند هیچ کاری را تا نیمه انجام نداده، او حتّی در هنگام خلقت جهان هستی، هر بخشی از خلقت را در یک روز کامل و آن روز را تا به انتها به پیش برده است. روزۀ نصف و نیمه مورد پذیرش خدا نیست. هر عملی در زمان کامل خودش به انجام می‌رسد.

امّا آیا روزه فقط در بر گیرندۀ مدّت زمانیِ بین سپیدۀ صبح تا غروب آفتاب است؟

  یک روز به مفهوم یک پیک زمانی است؛ یک پیک در بر گیرندۀ نصف یک شبانه روز 24 ساعته است؛ فرقی نمی‌کند روز باشد یا شب، یعنی از سپیدۀ صبح تا غروب آفتاب که می‌شود یک روز، و همچنین است از غروب آفتاب تا سپیدۀ صبح بعدی، که این نیز می‌شود یک روز دیگر.

روز در بر گیرندۀ یک پیک زمانی است، پس این پیک زمانی می‌تواند علاوه بر پیک روشنایی روز، در بر گیرندۀ پیکِ تاریکی شب یعنی از نیم ساعت قبل از غروب آفتاب تا نیم ساعت بعد از طلوع آفتاب نیز گردد. مانند روزه‌ای که داریوش در هنگام شب برای دانیال گرفت در زمانی که او را به چاه شیران انداخته بود: «¹⁹آنگاه پادشاه به قصر خويش رفته، شب را به روزه به سر برد و به حضور وي اسباب عيش او را نياوردند و خوابش از او برفت» ( دانیال 6 : 19 ).

دقیقاً مدّت زمان روزه‌داری در وهلۀ اوّل باید یک پیک زمانی کامل را در بر بگیرد، و برای محکم شدن زمانِ روزه از نیم ساعت قبل از شروع زمان روزه‌داری باید شروع شود و تا نیم ساعت پس از پایان پیک زمانی برای روزه باید ادامه یابد، تا روزه مقبول افتد. امروزه نیز تمام یهودیان به این شکل روزه نگه می‌دارند. قوم خدا و تمام مسیحیان صده‌های اوّلیّه نیز به این گونه تعنیت ( روزه ) می‌داشتند.

امروزه برخی با عیب‌جویی چنین ابراز می‌کنند”مگر شب هم می‌توان روزه گرفت؟”در جواب باید گفت، بله می‌توان، این درست است. ما روزه در شب را فقط در روزه‌داری داریوش پادشاه نمی‌بینیم، خداوند عیسی مسیح نیز در بیابان چهل شب و روز ( به شب دقّت شود. ) روزه گرفت. حتّی دو تا از روزه‌های واجب قوم یعنی: روزۀ یوم کیپور ( دهم ماه تیشری – لاویان 16 : 29 – 31 ) و روزۀ 9 آو، که به خاطر خرابی دوبارۀ بیت هامیقداش ( هیکل مقدّس ) است، روزه‌های 25 ساعته است؛ به عبارتی واضح‌تر پیک زمانی شب را نیز در بر می‌گیرد. پس آن چه واجب است، در مستحبی نیز روا است.

در تعیین زمان روزه فرقی نمی‌کند که در پیک زمانی روز یا در پیک زمانی شب بخواهید روزه بگیرید و یا حتّی روزۀ 24 ساعته یا 72 ساعته داشته باشید. امّا مهم است زمانی را که تعیین می‌کنید، پیک زمانی آن کامل باشد و در آن زمان تمام اصول روزه‌داری را رعایت نمایید؛ در غیر این صورت دارید خودتان را گول می‌زنید که روزه‌دار هستید.