«دعای حاجتی دنیوی»

دعای حاجتی دنیوی چگونه دعایی است؟

خداوند عیسی مسیح در خصوص دعاهای حاجتی می‌فرماید که هرگاه چیزی طلب می‌کنید آن را در نام او درخواست کنید: «²⁴تا کنون به اسم من چیزی طلب نکردید، بطلبید تا بیابید و خوشیِ شما کامل گردد» ( یوحنّا 16 : 24 ).

دعای حاجتی متداول‌ترین شکل دعا در نزد همگان است. این شکل از دعا علاوه بر این که گویای درماندگی و نیاز شخصیِ فرد می‌باشد، لحنی طلبکارانه با خدا به همراه دارد.

دعای حاجتی کلاً به دو دسته تقسیم می‌گیرد: 1- دعای حاجتی دنیوی، 2- دعای حاجتی روحانی.

دعای حاجتی دنیوی:

این گونه دعا نمودن را خداوند عیسی مسیح نکوهش کرده و پسندیده نمی‌دانست، او در موعظۀ ماندگار خود در بالای کوه برای دوری جستن از این گونه دعاها به قوم خود تذکّر داده بود: «²⁵بنابراین به شما می‌گویم، از بهر جان خود اندیشه مکنید که چه خورید یا چه آشامید و نه برای بدن خود که چه بپوشید. آیا جان، از خوراک و بدن از پوشاک بهتر نیست؟²⁶مرغان هوا را نظر کنید که نه می‌کارند و نه می‌دروند و نه در انبارها ذخیره می‌کنند و پدر آسمانی شما آنها را می‌پروراند. آیا شما از آنها به مراتب بهتر نیستید؟²⁷و کیست از شما که به تفکّر بتواند ذراعی بر قامت خود افزاید؟²⁸و برای لباس چرا می‌اندیشید؟ در سوسنهای چمن تأمّل کنید، چگونه نمو می‌کنند! نه محنت می‌کشند و نه می‌ریسند!

²⁹لیکن به شما می‌گویم سلیمان هم با همۀ جلال خود چون یکی از آنها آراسته نشد.³⁰پس اگر خدا علف صحرا را که امروز هست و فردا در تنور افکنده می‌شود چنین بپوشاند، ای کم ‌ایمانان آیا نه شما را از طریق اولی؟³¹پس اندیشه مکنید و مگویید چه بخوریم یا چه بنوشیم یا چه بپوشیم.³²زیرا که در طلب جمیع این چیزها امّتها می‌باشند. امّا پدر آسمانی شما می‌داند که بدین همه چیز احتیاج دارید.³³لیکن اوّل ملکوت خدا و عدالت او را بطلبید که این همه برای شما مزید خواهد شد.³⁴پس در اندیشه فردا مباشید زیرا فردا اندیشه خود را خواهد کرد. بدی امروز برای امروز کافی است» ( متّی 6 : 25 – 34 ).

این طریق دعا با خود لحنی طلبکارانه و به گونه‌ای گدا صفتانه دارد که حقیقتاً شایستۀ فرزندان خدا نیست. این تنها شکل دعا در نزد امّتهای دیگر است که پیوسته بلند کرده می‌شود؛ این طریقِ امّتها است؛ خدا از طریق امّتها نفرت دارد؛ خدا نیاز فرزندانش را می‌داند و بهترینها را برای آنان مقرّر می‌فرماید پیش از آن که از او درخواست کنند.

شاید خدا حسب رحمتهایش چند بار به دعاهای حاجتی دنیوی که از سوی ایمانداران می‌شود آمین بگوید، امّا این نوع دعاها به هیچ وجه پسندیدۀ خدا نیست، و بعد از مدّتی دیگر خداوند مطلقاً به چنین دعاهایی گوش نخواهد داد.

یعقوب با لحنی بسیار تند در خطاب به کسانی که پی دنیا هستند، آنان را زناکاران به خدا می‌داند و می‌گوید که دعاهای آنان شنیده نمی‌شود: «³و سؤال می‌کنید و نمی‌یابید، از این روی که به نیّت بد سؤال می‌کنید، تا در لذّات خود صرف نمایید.⁴ای زانیات، آیا نمی‌دانید که دوستیِ دنیا، دشمنی خدا است؟ پس هر که می‌خواهد دوست دنیا باشد، دشمن خدا گردد» ( یعقوب 4 : 3 – 4 )

 یوحنّا نیز هشدار می‌دهد که از دنیا دوستی پرهیز کنید زیرا در طلب دنیا بودن نشان دهندۀ در دام شیطان قرار گرفتن است: «¹⁵دنیا را و آن چه در دنیا است دوست مدارید زیرا اگر کسی دنیا را دوست دارد، محبّت پدر در وی نیست.¹⁶زیرا که آن چه در دنیا است، از شهوت جسم و خواهش چشم و غرور زندگانی از پدر نیست بلکه از جهان است.¹⁷و دنیا و شهوات آن در گذر است لیکن کسی که به ارادۀ خدا عمل می‌کند، تا به ابد باقی می‌ماند» ( اوّل یوحنّا 2 : 15 – 17).

در صورت ظاهر کسی که به این گونه دعا می‌کند، چند چیز ناپسند را در خود به نمایش می‌گذارد:

• خود را تحقیر و کوچک می‌سازد، به جای آن که مانند فرزندان خدا در مناعت طبع و وقار منتظر عمل خدا برای خود باشد، مانند گدایان و طلبکاران رفتار می‌نماید.
• میل به دنیا دوستی که خاص ابنای دنیا است را در خود آشکار می‌سازد، و به نوعی حقیقت وجودی و ایمانی خود را آشکار می‌کند.
• نشان می‌دهد که چیزی از کلام خدا نمی‌داند و یا بی‌ایمان و بی‌اعتماد به کلام خدا می‌باشد.

یوحنّای رسول در حق فرزندان خدا می‌گوید: «⁴ای فرزندان، شما از خدا هستید و بر ایشان غلبه یافته‌اید زیرا او که در شما است، بزرگ‌تر است از آن که در جهان است.⁵ایشان از دنیا هستند از این جهت سخنان دنیوی می‌گویند و دنیا ایشان را می‌شنود.⁶ما از خدا هستیم و هر که خدا را می‌شناسد ما را می‌شنود و آن که از خدا نیست ما را نمی‌شنود. روحِ حق و روحِ ضلالت را از این تمیز می‌دهیم» ( اوّل یوحنّا 4 : 4 – 6 ).