«آزمودن خدا»

آیا ایمانداران اجازه آزمودن خدا را دارند؟

«¹⁶یهوه‌ خدای‌ خود را میازمایید، چنان که‌ او را در مسّا آزمودید» (تثنیّه 6 : 16).

یکی از عادتهای بشری آن است که پیوسته در حال آزمودن همه چیز می‌باشد. در یک ارتباط انسانی اگر شخصی پس از آن که چیزی را برای دیگران اثبات نموده باز مورد آزمایش دیگران قرار گیرد، از این جریان شدیداً عصبانی و دلخور خواهد شد. حال توجّه کنید که چند مرتبه بیشتر برای خدا خواهد بود، با وجودی که بارها خود را با آیات و نشانه‌های بسیار و پارادوکسهای عجیب آشکار و اثبات می‌نماید، ولی پیوسته مورد آزمایشِ بشرِ ساخته شده به دست خود قرار می‌گیرد.

خداوند قومش را پس از آن که به فیض خود از اسارت مصر آزاد نمود، اجازه نداد تا او را مورد آزمایش قرار دهند، امّا آن قومِ کجرو و سرکش چندین بار در بیابان خدا را آزمودند که در نتیجه مورد غضب خدا قرار گرفتند و به سرزمین وعدۀ خدا داخل نشدند. «⁸دل خود را سخت مسازید، مثل مریبا، مانند یوم مسّا در صحرا.⁹چون اجداد شما مرا آزمودند و تجربه کردند و اعمال مرا دیدند.¹⁰چهل سال از آن قوم محزون بودم و گفتم قوم گمراه دل هستند که طرق مرا نشناختند.¹¹پس در غضب خود قسم خوردم که به آرامیِ من داخل نخواهند شد» ( مزامیر 95 : 8 – 11 ).

امروزه نیز خدا به کلیسای خود که آن را به فیضش از اسارت شیطان نجات داده اجازه نمی‌دهد تا او را مورد آزمایش قرار دهند. سخت باید مراقب باشید تا به این خطا نیفتید، چون بیشتر اوقات کسی دیگر است که شخص را به این کار وا می‌دارد؛ شاید بسیار مواجه شدید با کسانی که برای به چالش کشیدن شما می‌گویند”اگر راست می‌گویی از خداوند خودت بخواه این کار را بکند، اگر این کار را کرد، من باور می‌کنم و شاید ایمان بیاورم!”و یا جملاتی از این قبیل. هوشیار و مراقب باشید! زیرا در پشت این گونه جملات شریری به انتظار نشسته. آن چه مسیح به شیطان گفت را به یاد داشته باشید: «⁷عیسی وی را گفت: و نیز مکتوب است خداوند خدای خود را تجربه مکن» ( متّی 4 : 7 ).

همیشه این بزرگ‌تر است که کوچک‌تر را مورد آزمایش قرار می‌دهد؛ فرمان فرمایانند که فرمان برداران را مورد سنجش و آزمایش قرار می‌دهند. هرگز سربازی جرأت ندارد فرماندۀ خود را مورد آزمایش قرار ‌دهد، و یا غلامی آقای خود را بیازماید، و یا کوچک‌تری بزرگ‌تر خود را به آزمایش بیاورد. انسانِ فرمانبر، اگر نسبت به خدای خالق خود، او را مورد آزمایش قرار دهد گویی خود را در جایگاه بالاتر از خدا نشانده، و این یعنی ناسپاسی و کفر، این کار خشم خدا را به همراه خواهد داشت و چنین شخصی اگر در خطای خود بماند به وقتش خشم و غضب خدا بر او خواهد آمد.